Φανή Παναγιωτίδου: Λέω στους νέους τι δεχτήκαμε οι παλιοί ηθοποιοί και μου απαντούν «χαζό είσαι;»

Η Φανή Παναγιωτίδου ήταν καλεσμένη της Αθηναΐδας Νέγκα στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε για τις αλλαγές που έχουν έρθει στο θέατρο μετά το ξέσπασμα του #metoo, αλλά και για το πώς κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη ευαισθησία που είχε επί σκηνής και δεν μπορούσε να πει ατάκα δίχως να βάλει τα κλάματα! «Δεν δουλεύω πάρα πολύ, αλλά έχω την αίσθηση ότι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί, γενικά κι από αυτά που ακούω. Νομίζω ότι υπήρξε πρόοδος. Και επειδή τώρα συνεργάζομαι με νεότερους ηθοποιούς από μένα, είναι θέμα και στάσης πια. Τα παιδιά αυτά έρχονται και φέρνουν αυτόν τον αέρα που πήραν και ως μαθητές στις σχολές, ή επειδή είναι και η γενιά που βγήκε στο επάγγελμα μέσα από το #metoo, νομίζω ότι διεκδικεί και απαιτεί και πιο περισσότερο σεβασμό.

Πολλές φορές, εμείς πάλι έχουμε μια τάση πιο παλιά να γυρίσουμε πίσω και σου λένε οι νέοι συνάδελφοι, όχι, δεν είναι έτσι, μην το δέχεσαι, δεν είμαστε πια εκεί. Και εγώ παίρνω δύναμη πολύ από αυτά τα παιδιά. Δηλαδή, μου αρέσει πολύ να τους ακούω. Μου αρέσει πολύ που δεν έχουν τις δικές μας εμπειρίες. Δηλαδή, τους λες κάτι και μένουμε ανοιχτό το στόμα. Τους λες, ας πούμε, εμείς δεχτήκαμε εκείνο και σε κοιτάνε σαν να λένε, χαζό είσαι παιδάκι μου; Μιλάνε πια τα παιδιά! Μιλάνε πολύ περισσότερο από εμάς».

«Κλαίγε και λέγε»

«Η ευαισθησία είναι κέρδος να το έχεις στη ζωή, γιατί από ένα πράγμα που συμβαίνει, άλλοι εισπράττουν δύο, εσύ μπορείς να εισπράττεις πέντε. Δεν είναι βέβαια και χαρά, γιατί, καμιά φορά, η ευαισθησία έχει και ένα κόστος. Αλλά νομίζω ότι γενικά, πλουτίζει ο εσωτερικός κόσμος από την ευαισθησία. Τώρα, εάν καμιά φορά, ας πούμε, συγκινείσαι παραπάνω από όσο θα ήθελες, εκτίθεσαι περισσότερο, αρχίσουν οι άνθρωποι πια και προσπαθούν αντί να σε ακούσουν να σε παρηγορήσουν, αυτό είναι μείον.

Πολλές φορές θέλω να πω κάτι και καταλαβαίνω ότι θα κλάψω και το αφήνω στην άκρη. Και τώρα είμαι καλύτερα από παλιά. Με βοήθησε πάρα πολύ κάτι που μου είχε πει ένας δάσκαλός μου στη δραματική σχολή. Τότε είχα μεγάλο πρόβλημα με την ανταλλαγή και κατάθεση πολύ προσωπικών πραγμάτων. Με το που άρχιζα να μιλάω είχα κλάμα, συγκίνηση… Οπότε κάποια στιγμή λέω στον καθηγητή μου: δεν μπορώ να πω, θα κλαίω. Κι εκείνος μου απαντά: κλαίγε και λέγε. Κι αυτό το κλαίγε και λέγε με απελευθέρωσε πάρα πολύ. Και τώρα όταν πρέπει οπωσδήποτε κάτι να ειπωθεί, λέω: μην με βλέπετε που κλαίω, ακούστε αυτό που έχω να πω».